آيا امكان آشتي دادن نخبگان با نظام وجود دارد؟ آيا اصولا نخبه اي در كار است؟ و اگر نخبه اي باشد آيا آشتي آنها با نظام اهميتي دارد؟

محمود احمدي نژاد در سال هاي رياست جمهوري اش به خوبي نشان داده است كه اهميتي به گروهي از تحصيلكردگان كه نخبه ناميده مي شوند نمي دهد. او خودش البته در هر تعريفي از نخبه، جزء نخبگان به شمار مي آيد و تيم همراه او نيز غالبا داراي تحصيلات دانشگاهي هستند و اگر هم مدرك رسمي ندارند با تجربه بالاي كه دارند، مي توانند جزء خبرگان جامعه ايراني محسوب شوند و احتياجي نيست كه با جعل مدرك براي خودشان مدرك نيز دست و پا كنند.

با همه اين اوصاف تقريبا تمام تصميمات احمدي انژاد را مي توان معطوف به رضايت توده ها دانست. اصولا احمدي نژاد با نخبه ها كاري ندارد و چندان وقتي براي شنيدن حرف هاي آنها صرف نمي كند البته اگر اصلا بتوان مدعي شد كه وي نظري را مي پذيرد.

در نتيجه رياست جمهوري وي بود كه بخش قابل توجهي از تحصيلكردكاني كه طرفدار اصلاح طلبان بودند به دشمنان سرسخت نظام تبديل شدند و با تعبير رفتارهاي رهبري در قبال احمدي نژاد، كل نظام را در مقابل خود تعريف كردند. با چنين وضعيتي آيا امكان سازش اين افراد با نظام وجود دارد؟

قطعا راه حل در به قدرت رسيدن اصلاح طلبان نيست كه سال هاي آخر رياست جمهوري محمد خاتمي اين موضوع را ثابت كرده است كه تقاضاهاي ساختارشكنانه اين گروه را نمي توان با قدرت يافتن اصلاح طلبان خاتمه يافته دانست. بلكه بر عكس با قدرت گرفتن اصلاح طلبان آنها در پيگري خواسته هاس ساختارشكنانه خود مصمم تر خواهند شد. اگر اين فرض درست باشد با اين گروه چه بايد كرد، چگونه مي توان آنها را بار ديگر به مرزهاي نظام بازگرداند، آيا اصولا در اين راه تدبيري موثر است؟

اكثر هواداران موسوی، حامیان جنبش سبز، مشاركت كنندگان در راهپيمايي هاي خياباني و حتي بخش از شورشي هاي خرداد و تابستان ۸۸ ، چه كساني بوده اند؟؟

اگرچه در اين زمينه آمار معتبري وجود ندارد و طبعا پاسخ به اين سئوال نيز نيازمند پيمايش هاي علمي است اما ظهور و بروز حركت ها به همراه برخي نظر سنجي ها دلالت از اين امر داشت كه بيشتر آنها تحصيل كردگان دانشگاههاي آزاد و دولتي نظام جمهوري اسلامي ايران بودند.

اگرچه درباب نسبت آنها با نظام با قطعيت نمي توان سخن گفت و در اين ميان بخشي از نيروهاي مذهبي طرفدار مير حسين موسوي خود را در چارچوب نظام و دردورون نظام تعريف مي كردند و به همين خاطر بلافاصله پس از شورش هاي خياباني خرداد و تير راه خود را از شورشيان جدا كردند، اما طيف قابل توجهي از آنها نه تنها با احمدي نژاد بلكه با نظام جمهوري اسلامي ايران مشكل دارند و يا در خوش بينانه ترين حالت درباره نظام و كارايي و ضرورت آن ترديدهاي جدي دارند.؟

در صورت صحت اين فرض، سئوال اساسي اين است كه چرا نظام نيروهاي را تربيت مي كند كه دشمن او مي شوند و از عناصر اصلي و فعالي سرنگوني نظام به حساب مي آيند؟ چه اتفاقي در دانشگاههاي كشور مي افتد و نظام آوزشي كشور چرا برون دادش در اغلب موارد به تعارض با نظام منجر مي شود؟

نسل جوان تحصيل كرده نظام آموزشي جمهوري اسلامي ايران است همان طور كه نسل انقلاب در نظام شاهنشاهي آموزش ديده بود!! بنابراين چه عناصري در نظام آموزشي كشور وجود دارد كه باعث مي شود تحصيل كردگان آن به مخالفت با نظام بپردازند؟؟

اگر در ارتباط با رژيم شاه ، نقش نهاد دين و خانواده و تاثير آنها بر تربيت فرزند عنصر اساسي مخالفت بوده در نظام جمهوري اسلامي ايران عناصر متداخل در فرايند دروني سازي ارزش هاي اجتماعي كدام است؟ آيا اساسا در اتفاقات اخير مي توان نظام آموزشي را مقصر اصلي دانست و يا اينكه در نتيجه تحولات صورت گرفته در جامعه و تغييرات تكنولوژيكي ناشي از گسترش وسايل ارتباطي، اساسا نظام آموزشي تاثير سابق خود را از دست داده و عنصر تعيين كننده اي در اين ماجرا نيست؟

چگونه يك دانشجو به مخالف نظام تبديل مي شود؟

چه زماني؟

چرا؟

نقش كتاب هاي آموزشي در اين فرايند چيست؟

نقش معلم و سپس استاد تا چه اندازه است؟

مهم ترين عوامل و عناصر سازنده نگرش افراد (دانشجويان) نسبت به نظام جمهوري اسلامي ايران چيست؟

نقش رسانه ها و گروه همالان در شكل گيري نگرش افراد و پيدايش هويت آنان چيست؟

  خانواده و موقعيت فردي و جمعي آن در اين ميان چه تاثيري دارد؟

روابط ميان نهاد آموزش، خانواده، دين و... چگونه است و در تربيت و تعليم افراد چگونه عمل مي كنند.( هماهنگ و متجانس و مخالف و متعارض؟)

پاسخ به اين سئوالات و سئوالاتي ديگري كه با تامل بيشتر پديد مي آيند، ما را به پاسخ به سئوال بنيادي و سرنوشت سازي رهنمون مي سازد و آن اينكه چگونه مي توان نظام را با فارغ التحصيلان دانشگاهي آشتي داد؟ موثرترين استراتژي در اين راه چيست؟ و از چه ابزارهاي بايد بهره برد؟

مدتي است پس از برگزاري انتخابات رياست جمهوري، گاه و بيگاه خيابان هاي تهران و چند شهر بزرگ صحنه اعتراض گروههاي است كه به نتيجه انتخابات اعتراض دارند. اين گروهها شامل طيف وسيعي از نيروهاي وفادار به انقلاب و آرمان هاي امام تا مخالفان سرسخت نظام جمهوري اسلامي ايران است. نحوه اعتراض آنها نيز به تناسب نسبتشان با نظام متفاوت است. تفاوتي كه در شعارهاي اين گروهها تجلي مي كند.

ترديدي نسيت كه اعتراض و تجمع حق قانوني و طبيعي هر قشر و گروهي است كه به هر دليلي نسبت به وضعيت موجود اعتراض دارند. اين حق قانوني از طريق مجاري قانوني به شهروندان اعطا مي شود و معمولا با كسب مجوز از وزارت كشور، تجمعات خياباني وجهه قانوني پيدا مي كند.

پس از انتخابات رياست جمهوري، طرفداران مير حسين موسوي به همراه معدود كساني كه از مهدي كروبي حمايت مي كردند با اين استدلال كه وزارت كشور به درخواست آنها براي تجمع پاسخ مثبت نداده است، دوشنبه ۲۵ خرداد به خيابان آزادي ريختند و تعداد قابل توجهي از طرفداران خود را در اين تجمع سازماندهي كردند. ( استدلال آنها اين بوده است كه وزارت كشور حتما بايد به تجمع آنها پاسخ مثبت مي داد، در حالي كه تصميم گيري در اين باره به لحاظ قانوني بر عهده وزارت كشور است و آنها اگر مي خواستند به قانون تمكين كنند بايد نظر وزارت كشور مي پذيرفتند هرچقدر هم كه اين تصميم از نظر آنها ناعادلانه ميبود.) تجمعي كه تا روز شنبه هفته بعد ادامه داشت و در نتيجه خشونت هاي ناشي از حواشي اين تجمعات نزديك به ۳۵ نفر جان خود را از دست دادند.

در چينن شرايطي بود كه مديران ارشد نظام و تصميم گيرندگان اصلي در برابر اين پرسش اساسي قرار گرفتند كه در قبال اين تجمعات چه واكنشي بايد نشان دهند.؟ و اصولا اين پرسش به لحاظ نظري قابل طرح است كه بهترين واكنش به اين گونه تجمات چيست؟

آنچه در واقعيت اتفاق افتاد اين بود كه نظام از طريق ابزارهاي رسانه اي خود به خصوص صدا و سيما تلاش كرد تا جايي كه مي تواند شبهات افراد را بر طرف كند و در كنار آن زمينه را براي برخورد هاي خشونت آميز با معترضان فراهم كند. پوشش كامل آشوب ها و خسارت هاي ناشي از آنها در طول يك هفته تعداد قابل توجهي از شهروندان را به اين نتيجه رساند كه بايد به اين رفتارها خاتمه داد. هر چند هنوز تعدادي نيز بر اين باور بودند كه بايد به تجمعات خود ادامه دهند. 

عنصر زور و خشونت مطمئن ترين وسيله براي مقابه با شورش هاي خياباني است و به كارگيري آن در كوتاه ترين زمان بهترين نتيجه را به همراه دارد هر چند در بلند مدت ممكن است آسيب هاي جبران ناپذيري به همراه داشته باشد و مشروعيت نظام سياسي را خدشه دار كند. از همين رو پس از سخنراني رهبري ، در روز شنبه نظام تصميم به استفاده محدود و هدايت شده از خشونت گرفت. خشونتي كه در برخي موارد به شكل عريان اعمال شد اما نتيجه داد. آشوب ها سركوب شده و فضاي ملتهب جامعه رو به آرامش نهاد. هر چند در طي ماههاي بعدي نيز در مواردي برخي از خيابان هاي شهر دستخوش آشوب مي شد. آيا مردم قانع شدند؟ يا ترسيدند؟ و آتش زير خاكستر ايجاد شد؟ پاسخ اين سئوال ها روشن نبود.

پس از اين اقدام حكومت و كنترل اوضاع، مخالفان كوشيدند با ملتهب نگه داشتن جامعه، شرايط را به نفع خود حفظ كنند اما تجمعات روزهاي بعد نشان دهنده موفقيت نسبي اقدام حكومت بود. استراتژي اصلي حكومت ، اقناعي - انتظامي بود و هدف اصلي آن تودها بودند. شيرها را بايد از عرصه بيرون مي كردند و روباهان بي شير، بي خطر بودند. از همين روي اين راهبرد در يك مورد بي ثمر شد و آن هم در ارتباط با افراد دانشگاهي و تحصيلكرده بود.

به دليل اينكه واكنش اقناعي - انتظامي نظام متناسب با توده مردم طراحي شده بود، تحصيلكردگان در اين طرح فراموش شدند و از همين روي پس از آنكه توده مردم به خانه هاي خود برگشتند تنور داغ بحث هاي سياسي توسط تحصيل كردگان مخالف ادامه يافت. روندي كه به احتمال زياد در دانشگاهها تداوم خواهد داشت و احتمالا در روزهاي چون ۱۶ آذر و ۲۲ بهمن نيز ممكن است نمودهاي خبري پيدا كند. اين ها كساني بودند كه مغز متفكر آشوب به حساب مي آمدند و نياز به افرادي داشتند كه با تبعيت كوركورانه از آنها، تصميمات آنها را در خيابان هاي شهر اجرا كنند. اما راهبرد نظام بسياري از شيران را رام كرد و برخي را نيز به دست قوه قهريه سپرد.

اكنون بايد ديد راهبرد نظام در قبال تحصيلكردگان و بخش مرفه جامعه چيست . پاسخ متناسب به اين سئوال كه درست ترين و موثرترين واكنش در قبال اعتراضات آنها چه بايد باشد، اولويت اصلي نهادهاي تصميم گير و سياست ساز است. نظام بايد با در نظر گرفتن پيامدهاي قابل پيشبيني اعمال و واكنش هاي محتمل صحيح ترين گزينه را براي برخورد انتخاب كند و در انتخاب بهترين گزينه تا حد امكان مقتضيات اخلاقي را نيز رعايت كند. آن چيزي كه مسلم است اين كه نظام در صورت انتخاب گزينه برخورد سخت بايد  در تمامي واكنش ها،  هوشمندانه از خشونت استفاده كند و از به كارگيري عريان آن خوداري كند . چراكه يكي از علل پيچيده شدن اوضاع پس از انتخابات به كارگيري ناشيانه خشونت در مقابله با شورش هاي خياباني بود.

اما آيا راهبرد خشونت با همه ظرابفش در قبال روباهان كارگر خواهد بود؟ فرستادن شيران به جنگ روباهان تا چه حد مي توان مفيد فايد باشد؟ چگونه مي تواند تاكتيك هاي هوشمندانه روباهان مخالف را بدون توسل به شيران خودي خنثي كرد و چگونه مي توان از نيروگيري و شير سازي آنها جلوگيري كرد؟

 فرهاد جعفری در وبلاگ خود نوشت :
در خبرها خواندم که «آقازاده»ای که پدرش یک روحانی‌ست و در «نظام پیش از سوم تیر» از مسئولان ارشد فرهنگی کشور بوده است، دستگیر شده و در خانه‌اش مقادیری سلاح غیرمجاز پیدا شده. در خبرها خواندم که «آقازاده»ی دیگری، در وقایع اخیر کشته شده است. در خبر دیگری خواندم که یک «آقازاده‌» دیگر، اسپانسر و تامین‌کننده مالی برخی رخدادها بوده است. در خبر دیگری خواندم که «آقازاده‌»ای، برای چندروز از خارج کشور به ایران آمده و مشغول اقداماتی شده است که امنیت ملی کشور را به خطر انداخته. در خبر دیگری، خواندم که «آقازاده‌»ای به جرم جاسوسی و فروش اخبار و اطلاعات مهم کشوری دستگیر شده. در خبر دیگری خواندم که «آقازاده»ی دیگری که بورسیه‌ی خارج کشور است و در واقیع اخیر پدرش دستگیرنشده، خودش دستگیر شده و ...

سوالی که این روزها پیش می‌آید این است که چرا در انتخابات اخیر، این همه پای «آقازاده‌ها» به میان آمده و ناچار شده‌اند مستقیماً و شخصاً وارد صحنه شوند؟! حال چه آن «آقازاده‌ی داخل کشوری که قبل از این پوزیسیون محسوب می‌شد»، چه آن «آقازاده‌ی خارج کشوری که پیشتر، اپوزیسیون محسوب می‌شد»؟! اصلاً مبنای ائتلاف و همگرایی آنها در داخل و خارج و اعم از اینکه پوزیسیون بوده باشند یا اپوزیسیون، چیست یا چه بوده است؟!

چندماه پیش هم نوشتم که: صحنه‌ی انتخابات دهم، صحنه‌ی رقابتِ «آقازاده‌ها» و «عملگرایان جوان/ دانشگاهیان‌- نظامیان» خواهد بود (پیش‌بینی‌ام ین بود که «آقایان»، آقازاده‌های خود را به رقابت با محمود احمدی‌نژاد خواهند فرستاد). اما حقیقتش را بخواهید، فکرش را نمی‌کردم که صحنه‌ی انتخاباتِ دهم، صحنه‌ی «رویارویی» آقازاده‌ها و عملگرایان جوان باشد!

حقیقت این است که (آن را هم در آستانه‌ی انتخابات دهم برای‌تان نوشتم):
به عنوان «فرزندان دولتمردان حکومتی»، زمانی ناچار از ورود مستقیم به صحنه می‌شوید که شخص یا اشخاص حقیقی یا حقوقی‌ای آماده نباشند که به نیابت از شما یا پدران‌تان، وارد صحنه شوند و نقش پیاده‌نظام شما را بازی کنند. در «نظام پیش از سوم تیر»، برخی به‌واسطه‌ی آنکه توسط «نهادهای واقعی قدرت» حمایت می‌شدند، نیازی نمی‌دیدند که مستقیماً وارد صحنه شوند. بلکه چنان نهادهایی را وسیله‌ی برخورد با رقبای خود می‌کردند. اما وقتی به‌هر دلیل، نهادهای واقعی قدرت حمایت خود را از شما دریغ کنند؛ آنوقت ناچار خواهید شد که خود به عنوان نیروی اجرایی وارد صحنه شوید.

اما واقعیتی که امیدوارم توسط «حاکمانِ نظام پس از سوم تیر» مورد توجه قرار گیرد (وگرنه، طولی نخواهد کشید که فساد سیاسی و مالی و اخلاقی، آنها و فرزندان آنها را نیز تباه و به همین سرنوشتی دچار خواهد ساخت که آقازاده‌های پیشین به آن دچار شده‌اند) این است که:

«حاکمانِ نظام پس از سوم تیر» باید بسیار مراقب باشند که در جریان رقابت و رویارویی اخیر، فرزندان خودِ آنها، به «نسل تازه‌ای از آقازاده‌ها» مبدل نشده و دچار این توهم و تصور باطل نشوند که «صحنه‌چرخان» آنها هستند و حقی علاوه بر دیگر شهروندان دارند!

پس حاکمان کنونی هم، از همین حالا، به فرزندان‌شان حکم کنند که از صحنه‌ی بازی سیاسی عقب بکشند و بروند به درس و مشق‌شان برسند.

این درست است که «همه‌ی شهروندان از حقوق مساوی برخوردارند» و فرزندان دولتمردان نیز شهروندان همین کشور هستند. اما این هم درست است که به سبب «مجاورت و نزدیکی با منابع اصلی قدرت»، حق مساوی فرزندان دولتمردان با شهروندان دیگر را دچار شائبه‌هایی می‌کند.
ضمن آنکه بنابه طبیعت قدرت، در معرض ابتلائاتی قرار می‌گیرند که لازم است فرزندانِ دولتمردان، دچار محدودیت‌هایی در این زمینه باشند. هرچند که حق شهروندی آنان را نسبت به دیگران کاهش دهد و آنان را از دسترسی به برخی فرصت‌ها که حق هر شهروندی‌ست محروم کنند.

می‌خواهم بگویم: نمی‌فهمم چرا باید «فرزند آقای علی‌آبادی» در سازمان ورزش کشور مشغول به کار و طرف حساب این سازمان باشد تا شائبه‌هایی پیرامون او پدید بیاید یا نیاید (آخر کم شهروند متخصص و بی‌کار در این زمینه هست؟!) یا نمی‌فهمم چرا باید «فرزند آقای صفارهرندی»، آنچنان به حوزه‌ی سیاست وارد شود که خواسته و نخواسته، بخواهد یا نخواهد، هر حرف و سخن ساده‌ی او بتواند بیشتر از آن وقتی معنادار شود که فرزند وزیر فرهنگ و ارشاد نمی‌بود. یا نمی‌فهمم چرا باید «فرزند آقای احمدی‌نژاد» در مراسم تنفیذ ریاست‌جمهوری شرکت کند تا یک پرسش ساده‌ی او از فرد بغلدستی‌اش، در معرض تعبیرها و تفسیرهای گوناگون قرار گیرد (حتا چه‌بسا اصلاً چنین سوالی هم مطرح نشده باشد. اما حضور وی، وسیله‌ای فراهم می‌کند تا سوء‌استفاده‌چی‌ها، چنان خبری را جعل کنند).

بله!
در ایالات‌متحده هم فرزندان روسای جمهور برگزیده در مراسم سوگند او شرکت می‌کنند. اما ایالات‌متحده، دارای چنان رسانه‌های قدرتمندی‌ست که اگر دختر آقای بوش فقط یک قبض جریمه‌اش را نپردازد، چندساعت بعد، چنان جنجالی به راه خواهد افتاد که آن سرش ناپیدا.

اما امکانِ من ایرانی، برای نظارت و کنترل بر رفتارها و اقداماتِ مثلاً فرزند آقای علی‌آبادی در سازمان ورزش کشورم چیست؟! (جالب بود که وقتی همین دوسه‌ماه پیش شائبه‌های در مورد ایشان مطرح شده بود، وی در دفاع از خود گفته بود که وضع و حال‌شان از وقتی به سازمان ورزش آمده‌اند خراب‌تر شده نسبت به وقتی که در این کار نبوده‌اند! خب اگر اینطور است ـ که امیدوارم همین‌طور هم باشد ـ چرا عطایش را به لقایش نمی‌بخشند و نمی‌روند پی کار سابق‌شان؟!).

آقای احمدی‌نژاد توجه داشته باشد که:
بررسی سابقه‌ی قدرتمداری نظامیان در کشورهای نسبتاً توسعه‌یافته‌ی دنیا (و مثلاً همین اندونزی) نشان داده است که یکی از آفاتی که در دوران اقتدار نظامیان بروز می‌کند آن است که فرزندان آنان، حتا نسبت به فرزندان حاکمان پیشین، دچار فساد مالی و اخلاقی بیشتری شده‌اند (فرزندان ژنرال سوهارتو، در این زمینه شهره‌ی آفاق و انفسند!).

پس اگر صرفِ «دینی بودن یک نظام سیاسی» نتوانست و نمی‌تواند سلامتِ آن را تضمین کند (اگر می‌کرد که به عنوان فقط یک نمونه از صدها و بلکه هزاران نمونه: حاکمان کنونی مجبور نبودند مکالمات تلفنی همسر رئیس‌ روحانی و متدین مجلس کشور را شنود کرده و اینک متن آن را منتشر کنند) مطمئن باشند که دولتمردان کنونی و فرزندان ایشان هم به همان نسبت در معرض ابتلاء به فساد هستند که پیشینینان بودند.

بنابراین، چنانچه آقای احمدی‌نژاد نمی‌خواهد نظام تحتِ مدیریت وی به همان سرنوشتی دچار شود که نظام‌های حاکم بر اندونزی، کره‌ی جنوبی، یونان، قبرس و ... دچار شدند؛ لازم است که نسبت به این مسئله (ورود فرزندان مقامات عالی‌رتبه‌ی دولتی به صحنه‌ی سیاسی یا اقتصادی) از هم اکنون، توجه و حساسیتِ جدی نشان دهد و ممنوعیت‌ها و محذوریت‌هایی وضع کند:

اولا) دولتمردان را توجیه کند که اجازه ندارند به فرزندان خود، جواز ورود به صحنه‌ی سیاست و اقتصاد، و مخصوصاً حوزه‌ی تحت مدیریت پدران خود بدهند
ثانیا) رسانه‌ها را به مراقبت جدی در این مسئله فرابخواند و به آنها تضمین کافی بدهد که چنانچه در این زمینه (تخلفات فرزندان مسئولان) به اطلاعاتی مستند دست یافتند؛ افشا و انتشار آن، مجازات و تعقیب غیرقانونی به دنبال نخواهد داشت.

اگر «نسل تازه‌ای از آقازاده‌ها» شکل بگیرند؛ آنوقت مسئول آن کسی نخواهد بود جز آن کسی که در شروع یک دوران تازه، می‌توانست اما مانع آن نشد. پس از همین ابتدا، مانع شکل‌گیری این جریان شوند.

هيچ يک از ما در خواندن نماز به پاي خوارج نمي رسيم. پيشاني آنها از نماز خواندن پينه بسته بود ولي بهترين کار را کشتن اميرالمومنين(ع) در شب قدر مي دانستند. آيا کفر بهتر از اين اسلام نيست؟ کجا است خدا در زندگي ما؟ آيا ما لااله الاالله را باور کرده ايم؟ ما يک عمر با نام الله در خدمت شيطان بوده ايم، با خدا بودن به حرف و لفظ و نماز خواندن و الله الله گفتن و... نيست. و ما که روحاني هستيم از همه بيچاره تريم، ما زياد گول مي خوريم و به ظاهر توجه داريم. مثلاً فلان مجلس حال خوبي داشت و چند نفر غش کردند، و ما هم خيلي گريه کرديم. اينها اسلام نيست. اينها دين نيست. به جاي شور بايد به شعور توجه کرد. شور تنها مشکلي را حل نمي کند. متاسفانه ما به جاي توجه به اخلاق ديني، سليقه خود را بر دين تحميل کرده ايم و بيشتر به ظاهر دين چسبيده ايم و از اين ظاهر قصد ديگري داريم، نبايد مردم را از دين ترساند. حوادثي نظير سقوط هواپيما نياز به حسن تدبير دارد. به خصوص تکرار اين حوادث درست نيست و نشان از بي تدبيري دارد و نبايد بي تدبيري خود را به پاي مشيت الهي بگذاريم، خداوند به ما عقل و تدبير داده تا از آن استفاده کنيم. بايد صداقت و حسن نيت داشته باشيم،

آقای «حسینعلی منتظری» در سال 1364 با تصمیم مجلس خبرگان رهبری به قائم مقامی امام خمینی برگزیده شد.در آن زمام شخصی به نام «سید هادی هاشمی» علاوه بر این كه داماد آقای منتظری بود، ریاست دفتر و بیت او را نیز بر عهده داشت.برادر این شخص «سید مهدی هاشمی» كه صاحب نفوذی قابل توجه در برخی نهاد های انقلابی از جمله سپاه بود با همراهی و تاییدات سید هادی فعالیت های خرابكارانه و اختلاف برانگیزی را در كشور سازماندهی كردند.طی سه سال بعد آقای منتظری با پشتیبانی كوركورانه از سید هادی و سید مهدی هاشمی مسیری را در پیش گرفت كه وی و بیتش را در رویارویی كامل با امام خمینی و انقلاب اسلامی قرار داد. دستگیری سید مهدی هاشمی و طرفدارانش و افشا شدن مفاسد اخلاقی و چندین فقره قتل عمد توسط آنان ، سید مهدی را به پای چوبه دار برد و تقابل و رویارویی آیت الله منتظری با امام را به اوج خود رساند كه نشانه های آن را می توان در متن بسیار دردناك نامه امام خمینی به آقای منتظری در تاریخ ششم فروردین 1367 به خوبی مشاهده كرد. امام خمینی كه پس از ارسال این نامه به آقای منتظری ، قصد داشت با انتشار عمومی آن در اخبار ساعت 14ششم فروردین سال 1367 مهر پایانی بر اختلاف افكنی های بیت آقای منتظری بزند، با اصرار برخی رجال كشوری از این تصمیم منصرف شد و تنها 9 سال بعد بود كه به دنبال سخنرانی تفرقه افكنانه آقای منتظری ، متن كامل این نامه منتشر شد كه به شرح زیر است:


ادامه مطلب

جلوتر از امام، با كفش و مختلط (در كنار انشا الله همسر و خواهر) نماز خواندن از اتفاقات نماز جمعه ديروز تهران به امامت آيت الله هاشمي رفسنجاني بود. بسياري از سايت ها و خبرگزاري هاي نزديك به دولت با مخابره عكس هاي از دختران و پسران جواني كه آداب نماز خواندن را نمي دانستند كوشيدند تا به اصطلاح نشان دهند كه آنها نماز جمعه را بهانه كرده اند. در پشت عكس هاي كه مكرر ارسال شد حقيقت تلخي نهفته بود كه ۳۰ سال از آن غفلت شده و حاصلش تربيت جواناني در ام القراي جهان اسلام است كه خواندن نماز را نيز نمي داند چه برسد به يقين داشتن به ان.

اين جوانان ثمره نظام آموزش و پرورش جمهوري اسلامي ايرانند و حاصل فعاليت دستگاههاي فرهنگي در اين ۳ دهه پس از انقلاب پيدا شدن چنين نسلي است. نسلي كه نمي داند و گناه ندانستنش بر گردن خودش نيست. اين نسل اگر يقين نكند گناهش بر دوش اوست اما اگر نشنيده و درست نياموخته است چه انتظاري از او است.

نخنديم به آنها كه خنديدين بر آنها تف سر بالاست. بخنديم به وضع خودمان كه چه تربيت كرديم و تحويل جامعه داديم. كار به آنجا رسيد كه جواناني كه به اجبار بايد در نظام آموزشي ما تحصيل مي كردند ابتدايي ترين امورات ديني خود را نيز تشخيص ندهند. بگذار رياست سازمان ملي جوانان بر عهده مهندسي باشد كه الفباي تربيت را نمي داند، بگذار وزير آموزش و پرورش كسي باشد كه نه آموزش را مي شناسد و نه شيوه هاي پرورش را. بگذار تفكر فني و بوروكراتيك بساز د از اين جامعه آنچه مي خواهد بسازد، خواهيم ديد نتيجه اين بگذارها را

وقتي فيلسوفان، برنامه ريز مي شوند و جامعه شناسان مبارز، وقتي آرزوهاي خيالي جاي تحليل هاي عقلاني مي نشيند، روح همه فلاسفه و اجمعين جامعه شناسان به لرزه مي افتد كه آهاي كساني كه ادعاي متفكر بودن داريد، أين تذهبون؟

اين روزها تنها جامعه شناسي كه درباره ايران و آينده اش اظهار نظرهاي مكرري دارد، كسي نيست جز ماركسيست معروف، اسلاوی ژیژک، اسلوونيايی. او كه خود را از جمله بزرگان اين قوم مي پندارد گمان مي برد نبض جامعه ايران را يافته و با در دست گرفتن آن در حال رقم زدن سرنوشت ايرانيان است. از همين روي پيش بيني كرده است كه علي رغم سركوب! شورش هاي خياباني مردم ايران!!! پايه هاي حكومت ديني متزلزل شده است. او كه از سلف پيش بينش كارل ماركس عبرت نگرفته و چون او در اين مورد قدم در راه پيش بيني گذاشته است احتمالا از آن روي به اين نتجه رسيده كه ...ايه هاي خودش لرزان شده و پزشگان درباب بقاي نسلش و نسل تمدني كه او زاده آن است هشدار داده اند.

در حيرتم  از جامعه اي كه بر كسي چون او نام متفكر داده است، در حيرتي از آن ناداني كه او را شهير خوانده است و در حيرتم از زمانه اي كه چگونه اباطيل ياوه او را به نظاره نشسته و لب از لب نمي گشايد و در حيرتم از آنان كه در داخل كشور جامعه شناسي خوانده اند و كارشان تنها امضاي بيانه شده است تا در خمودي آنها ، اين اسلاو مست لايعقل سوژه اي بيابد و اراجيفش را تحويل مردم دهد.

ادامه مطلب